Column – Wat kan er met mama mee?

De opa van Joep en Simone komt bij mij met zijn zorgen; Joep en Simone praten totaal niet over het naderend overlijden van hun moeder, zijn dochter. Thuis wordt er niet over gesproken; hun vader en moeder gaan gewoon door net zolang tot dat niet meer kan. Dat is het voornemen…

Maar door de opnames van hun mama valt het de kinderen wel op dat het niet meer zo heel goed met hun mama gaat. Tijdens de opnames logeren de kinderen bij opa en oma. Opa Joseph en oma Lidwien zijn erg betrokken bij hun (klein)kinderen en vangen hen graag op. Ze creëren dan een warme sfeer en proberen de kinderen structuur te geven en de dagen naar hun normale ritme in te delen. Regelmatig informeren opa en oma belangstellend hoe het (thuis) gaat, natuurlijk bij hun dochter, maar ook bij de kinderen. De steeds terugkerende oppervlakkige reactie van de kinderen verontrust hen en bij navragen bij hun huisarts en bij vrienden die in dezelfde situatie hebben gezeten, maken ze zich nogal ongerust. Na aandringen bij hun dochter en schoonzoon, mag opa met de kinderen een bezoekje brengen aan mij. Hun vader kan niet met hen mee; hij pendelt op het moment heen en weer tussen Londen en het ziekenhuis.

Joep steekt meteen van wal: ‘komen hier meer kinderen?’ ‘Hebben zij wel een pappie die meegaat?’ ‘Liggen van hen ook mammies in het ziekenhuis?’ En ga zo maar door. Voor de ene vraag beantwoord is, is er al een nieuwe vraag gesteld. Simone zit (of hangt) in de zitzak, handjes bij elkaar en kijkt van mij, naar opa naar haar broertje. Dan zegt ze dat ze moet plassen en ik wijs haar het toilet. Simone klampt opa vast en gebiedt hem haast om mee te gaan. Terwijl Joep nog steeds zijn vragen afvuurt, gaan opa en Simone naar het toilet. Bij terugkomst zeg ik Joep dat hij nog twee vragen mag stellen en dat daarna de beurt is aan iemand anders. Simone wil geen vraag stellen. Opa wel; opa vraagt aan de kinderen> ‘weten jullie waar mammie naar toe gaat als zij doodgaat?’ De ogen van Joep worden groot en zijn mond zakt open, Simone zit nu heel hard te knikken, steekt haar vinger op en geeft het antwoord: ‘naar boven, naar de engeltjes’. Joep slaakt een heel diepe zucht. Ik vraag of Joep dat ook denkt en krijg een confronterend antwoord: ‘Ja, als mama nou eens naar ons wilde luisteren, dan konden we haar dat ook vertellen en was ze niet meer zo bang…’

Opa pakt zijn zakdoek…… Simone kijkt naar haar opa en vraagt hem: ‘ben jij ook verdrietig dat mammie doodgaat?’ Opa knikt en laat zijn tranen biggelen. Simone kruipt tegen hem aan en Joep begint te giechelen, om daarna in huilen uit te barsten. Simone had al een paar keer een blik geworpen op de penselen, schilderdoeken, en de kast met daarin allerlei knutselmateriaal. Van fotoapparaat tot glitterpot, van stapels motiefpapier tot vouwblaadjes en klei. Ik knik haar bemoedigend toe. Ze maakt zich los van opa, slaat haar armpje om haar broertje en stelt hem de volgende vraag terwijl ze mij aankijkt: Joep, zullen wij iets maken wat met mama meekan als ze naar de engeltjes reist…?

Heb je behoefte aan meer informatie, een (vrijblijvend & kosteloos) gesprek of wil je meer weten over Xpressief Coachen? Mail dan naar info@xpressiefcoachen.nl of bel/ bericht ons via 085 – 303 3674.