Kindercoach, een romantisch beroep?

Kinderen helpen, ouders bewust maken, nieuwe activiteiten ontwikkelen, aansluiten bij verwachtingen, een succesvolle coach zijn en een goedlopende praktijk hebben naast een veilig dienstverband in loondienst. Dromen over een bestaan als kindercoach en het voeren van een eigen praktijk. Hoe ver brengen die dromen ons?

Geloof, hoop en liefde, de pijlers van een zelfstandige. Geloof in wat we doen en meestal ook in onszelf, de altijd aanwezige hoop op morgen en (nog) betere tijden en de liefde voor het vak; de mens in zijn totaalheid. Ja, (kinder)coach zijn is een romantisch beroep; we gaan uit van verbetering, veranderingsbereidheid en de hoop op een mooiere/ betere/ fijnere morgen.

“Schaduwwerk”

De harde (of hardleerse) kant echter is dat de uitvoering van het beroep plaatsvindt in het NU. En in het NU is maar heel zelden plek voor dromen en romantische gedachten. In het NU wordt gehandeld, rekenen mensen op je, heerst wederzijds verwachtingsmanagement en dient verkocht te worden. Dit NU vormt voor ons gevoel zo nu en dan een schril contrast met het geloof en de liefde; de wens waaruit we gestart zijn.

Zelfstandig zijn, ondernemerschap en pionieren klinkt als continue vrijheid; zaken doen op het strand, op vakantie wanneer je kunt en overdag genieten van massages. De uren in de avonden, het onwijze gebaal van een gemiste kans, ladingen (yes, containers vol!) frustratie en ‘weekendwerk’ worden veelal niet gezien. Nu doet dat er ook vaak helemaal niet toe; want we geloven in wat we doen en hebben enorme liefde voor het vak. Dus daar zit’t’m niet in.

De crux van (kinder)coaches

De crux zit’m in dat (kinder)coach zijn een vrij beroep is, maar daarmee nog geen vrijblijvend beroep. Kinderen zijn een precaire doelgroep en dat vereist kennis en training, zoals ook hier op Intermediair beschreven wordt. Je mag dus zorgen dat je nogal van goede huize komt, wil je met deze doelgroep werken. Als je van goede huize komt, hoe zorg je dat je dat blijft? Ben je bekend met je eigen bagage en ‘simpele’ begrippen als overdracht, tegenoverdracht en projectie? Hoe is het gesteld met je zelfreflectie en de eigen veranderingsbereidheid? Hoe zorg je er voor dat die up-to-date blijven en dat je jezelf toetst met behulp van anderen?

Kinderen komen veelal niet alleen. Aan kinderen zitten ouders en gezinnen ‘vast’. Hoe bekend met en op de hoogte van ben je met deze dynamieken en systemen?  En uhm.., dan hebben we het nog niet eens gehad over de professionele bedrijfs(praktijk)voering… Dossiers met gegevens en verslaglegging? Beveiliging nodig. Financiële kant? ‘Gezond beheer’ wenselijk (inclusief zakelijke rekening en beroeps – en bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering, belastingaangiften en boekhouding) en dat zijn nog maar de eerste twee zakelijke zaken.

Ervaring genoeg om te starten?

Ervaring opdoen voor je coach wordt, is natuurlijk top! Onderzoek leert dat de meeste coaches coach werden na of rond hun 40e. Dat betekent dat er al ervaring is opgedaan met diverse soorten “geloof, hoop en liefde”, zowel privé als professioneel. Die ervaring is een op-en-top (!) basis voor het aangaan van het coachvak, gebruik dat vooral en nut dat uit. Naast die ervaring is een gedegen coachopleiding met erkend diploma (liefst door een onafhankelijk instituut als NVAO/ SNRO/ CPION/ BATC) ** wenselijk. Check bijvoorbeeld de site van de NOBCO voor opleidingen waarmee je een Europees keurmerk (gewaarborgd) kunt aanvragen.

Kindercoaches (en daarmee ook opvoedcoaches, gezinscoaches, jongerencoaches e.d.) stromen nu veel jonger in; soms nadat tijdens studie enkele jaren gastouderschap, oppasservice of andere ervaringen zijn opgedaan. Vooral voor deze groep aanstormende coaches is het wellicht handig te beseffen dat ze te maken gaan krijgen met gepokte en gemazelde ouders, die nu ein-de-lijk een oplossing willen voor hun kind en zich niet zonder meer laten betrekken als ‘oorzaak’ van het probleem ‘van hun kind’.

Het dealen in de praktijk

Cliënten (ouders) komen bij jou met hun hele hebben en houden, er van uitgaande dat JIJ degene bent die ze gaat verlossen van wat ze nu allemaal bij zich dragen en meemaken met hun kind(eren). De verwachtingen zijn hoog gespannen, er wordt allerlei persoonlijke informatie gedeeld en zij raken emotioneel betrokken bij jou. Je gaat hen (hun kind) immers helpen.

Als leerkracht of pedagogisch medewerker word je niet door de ouders betaald en is het mogelijk uit hoofde van je functie zaken met ouders te bespreken. Er is sprake van een gelijkwaardige relatie. Zodra je als zelfstandig professional bij een gezin betrokken wordt, betalen de ouders jou en verwachten zij dat jij hen helpt; je staat aan hun kant en hebt toch hetzelfde doel als zij. Er wordt niet enkel een beroep gedaan op je pedagogische ervaring en kennis, of je didactische vaardigheden, het gaat nu over psychologische krachten, werking en doorzien (er boven kunnen ‘hangen’) van belemmerende gedragspatronen. Je wordt binnengehaald als deskundige, niet (langer) als gelijkwaardig gesprekspartner…

Opleiding, meer input en permanente educatie

Dus is een driedaagse opleiding of een schriftelijke cursus voldoende aanvulling op de al aanwezige kennis? Ik denk dat zo’n kleine opleiding een heel mooi startpunt is om te bezien of het vak kindercoach je echt ligt. Gebruik zo’n kleine opleiding als oriëntatie op het vak en op jezelf; wie ben jij als coach? Zodra je dan de keuze maakt volledig voor het vak te gaan, omdat je toaal gelooft in wat je doet en overspoeld wordt door liefde (..), bekijk dan eens de professionele mogelijkheden en gebruik permanente educatie om jezelf continu te blijven ontwikkelen. Als prachtmens (want dat moet je wel zijn met zoveel belangstelling voor anderen), als professional, maar vooral als (kinder)coach. Het is namelijk letterlijk een vak apart!

** Het CRKBO geldt niet als erkenning voor diploma’s. Het geldt enkel als een registratie om BTW vrij te kunnen factureren. Er wordt getoetst (middels een audit) op: zorgvuldigheid, rechtszekerheid, redelijkheid, betrouwbaarheid en kenbaarheid en dus niet op inhoud of waarde diploma.

Even spieken bij?