De taal van onze kinderen

In mijn praktijk kom ik uitzonderlijke, inspirerende, vrolijke, aftastende en bovenal leuke en bijzondere kinderen tegen. Daarnaast ondersteun ik ouders in hun rol als mens, vader, moeder en de moeilijkheden die zij zoal tegen komen. Samen met deze gezinnen werken we aan hun groei, bloei en ontwikkeling van zichzelf en elkaar. Mijn passie is mijn werk en het is een eer te mogen schrijven over al deze uitzonderlijke mensen. Mijn naam is Kim, ik ben vrouw van Berry, mama van Owen (4) en Leya (2) en woon in Zeewolde. Xpressief Coachen is de naam van onze praktijk, alle informatie vind je op de website.

Dit keer geen blog over een specifieke case, graag wil ik wat vertellen over de taal der kinderen, want tijdens vakantieweken wordt bij ons thuis flink met de taal gepiekt. Een mooi moment om daar eens wat over te schrijven.

De taal en daar bedoel ik niet alleen de woordenstroom mee maar ook de houding en het gebruikte volume zeggen een heleboel over de mindset van je kind. Hoe oud of jong ze ook zijn. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat wanneer je kind anders reageert dan je gewend bent je juist je oren en ogen moet aanspannen en extra goed moet “luisteren” naar wat er gezegd wordt. Kinderen spreken namelijk uit wat hun behoefte zijn op dat ene moment. Zij verwoorden het alleen op een manier die bij ons het spreekwoordelijke bloed onder de nagels vandaan kunnen halen.

Ik bedoel: Eeuwig rondjes om de bank rennen, liefst ook nog op en over de bank, via de salontafel, over de hond heen en rakelings langs die gemene hoek van de eettafel. Het zusje of broertje net zo lang irriteren tot hij of zij gillend en tierend ten strijde trekt. Op een verjaardag een gigantische keel op te zetten, ruzie maken of een grote mond op zetten om de zin door te drijven. Huilen wanneer het niet lukt, niet mag. Zeuren, zeuren en nog eens zeuren over dat ene snoepje, koekje of mag ik alsjeblieft nog even……….

Maar ook: Steeds harder en harder gaan praten. De spreekwoordelijke middelvinger die omhoog gaat, BENG en daar word je voor de zoveelste keer met de wijsvinger pistool neergeschoten. Gestamp op de trap, slaan met de deuren, intens verdrietig huilen.

Het zijn allemaal heel duidelijke signalen dat je kind iets dwars zit. Dit kan moeheid zijn, hongergevoel, verdriet, eenzaamheid, angst, onzekerheid en al niet meer. Een mooi signaal voor jezelf is wanneer je voelt dat je bloed gaat koken of je geduld beneden peil is, dat dit het moment is om jouw eigen gevoelens te parkeren in de vensterbank, want het is tijd om te luisteren.

Zoek gelijke hoogte met je kind en stem af, toon begrip en erken zijn of haar gevoel. Dit zorgt voor rust en ruimte in de gedachtestroom van je kind en bij jezelf. Hierdoor kun je begeleiding, troost of een samenwerking bieden waar nodig en kan je kind zelfstandig tot de oplossing komen.

Tijdens de ouderadvies gesprekken komen dit soort situaties regelmatig aan bod. Ook behoefte aan een vrijblijvend gesprek? Neem dan contact op met Xpressief Coachen.

Informatie aanvragen