Krachten bundelen, deel II

In mijn praktijk kom ik uitzonderlijke, inspirerende, vrolijke, aftastende en bovenal leuke en bijzondere kinderen tegen. Daarnaast ondersteun ik ouders in hun rol als mens, vader, moeder en de moeilijkheden die zij zoal tegen komen. Samen met deze gezinnen werken we aan hun groei, bloei en ontwikkeling van zichzelf en elkaar. Mijn passie is mijn werk en het is een eer te mogen schrijven over al deze uitzonderlijke mensen. Mijn naam is Kim, ik ben vrouw van Berry, mama van Owen (4) en Leya (2) en woon in Zeewolde. Xpressief Coachen is de naam van onze praktijk, je vindt alle informatie op onze website.

Dankzij mijn samenwerking met Kinderfysiotherapie Zeewolde, Alice Horlings kwam ik in contact met Senna. Senna is een meisje van 6 jaar en is bij Alice terecht gekomen omdat op school instabiliteit van de grove motoriek was waargenomen. Ze oogt onstabiel, angstig en onzeker wanneer zij activiteiten verricht waarbij zij moet springen, balk lopen of andere activiteiten waarin het contact van haar voeten met de vloer verbroken wordt. Na intensieve oefeningen bij Alice kwam naar voren dat Senna stagneerde in haar motorische ontwikkeling. Was het verstandig om de fysio verder door te zetten of moesten ze gaan omdenken? Ik werd gebeld en in overleg met de moeder van Senna mocht ik komen observeren en een bijdrage leveren aan de eerstvolgende fysio afspraak.

Bij de start van de observatie ontmoette ik een prachtig meisje, met een open houding en goed gemutst. Ik ging op mijn knieën zitten en keek haar aan, “hoi, ik ben Kim, ik kom naar jullie kijken vandaag”. “Dat heeft mama vertelt, kom je meespelen?” “Heel graag, maar ik ga eerst even kijken dan weet ik hoe het moet, ik vind het best een beetje spannend”.

Senna knikt begrijpend. Ik steek mijn duim omhoog en ga achterin de ruimte zitten.

De fysiotherapie begint en inderdaad, Senna heeft zichtbaar moeite met hoogtes. Al snel waagt ze haar kans en wil de oefeningen naar haar hand zetten. Ze is enorm slim maar Alice zet door. Halverwege doe ik mee met de oefeningen. Ik vraag Senna of we de oefeningen samen kunnen doen. We doorlopen alle oefeningen samen en ik merk dat het niet de hoogte is waar ze tegenaan loopt. Ze is enorm onzeker.

Alice geeft mij het sein om de oefeningen over te nemen.

10 minuten voor het einde van de afspraak komt haar moeder erbij en kijkt mee naar het samenspel dat is ontstaan tussen Senna en mij. Ik heb Senna de leiding gegeven en zonder dat ze er erg in heeft springt ze van verschillende hoogtes af en loopt over een zelf uitgezet, smal en opgehoogd parcours. En als klap op de vuurpeil eindigen we met de trampoline, voor Senna een groot obstakel. Alice en ik knipogen naar elkaar, het lijkt erop dat we samen een andere route voor Senna moeten gaan uitstippelen.

Verbijsterd kijkt de moeder van Senna ons alle drie aan. Ik vraag aan Senna wat ze van onze samenwerking vindt, een enorm brede glimlach verschijnt op haar gezicht, mijn eigen mond trekt in dezelfde grijns, en net als Senna wil antwoorden doet haar moeder dit voor haar…

Lees in de volgende blog hoe het met Senna en haar moeder verder gaat.