Column – Hartjes knippen…

Jip is 8, heeft prachtige blonde krulletjes en een oogopslag waar later de jongens voor in de rij zullen staan. Haar heldere blauwe ogen kijken je recht aan en als ze praat, dan heeft ze een zachte stem. Maar wel zo eentje waar je meteen naar luistert.

Jip houdt van paarden, heeft een konijn en de gordijnen van haar slaapkamer zijn mintgroen (“omdat mama roze zo roze vond”). Jip komt bij me vlak nadat bekend geworden is dat haar zusje een progressieve kankervorm heeft en de artsen de ouders van Jip en haar zusje hebben laten weten dat ze niets meer voor haar kunnen doen.

                Jip heeft haar moeder verteld dat ze liever haar bed niet meer uitkomt; alles is zo donker, en zo verdrietig. De ouders van Jip en haar zusje zijn heel open geweest in wat voor een ziekte Myke heeft. Ook na hét gesprek met de dokters hebben vader en moeder zo goed als mogelijk was de beide meiden de uitkomst van het gesprek verteld. Sindsdien heeft Jip nergens meer zin in, geeft ze nergens meer om en wil het liefst de hele tijd bevestiging dat Myke in de buurt is.

                Tijdens de derde sessie wordt duidelijk dat Jip het liefst in bed is, omdat ze verder niet weet wat ze nog kan doen: Ze wil er voor haar zusje zijn, haar helpen en iets overnemen (“misschien als ik in bed lig, dat zij nog een keer eruit kan?”). Dankzij diverse stamptekeningen vertelt Jip dat ze zo bang is voor haar zusje dat ze doodgaat en alleen in de kist moet liggen.. Als ik Jip vraag wat ze zelf graag bij zich zou hebben, voor bij het bed, het doodgaan en in de kist, dan geeft Jip een prachtig simpel, maar functioneel antwoord> “ik zou wel een afscheidsslinger willen…”

En zo geschiedde; papier werd zorgvuldig uitgekozen, beschilderd, beschreven en vervolgens in allerlei hartvormen geknipt. Jip zong voor haar zusje, zong voor zichzelf, maakte grapjes, liet dikke tranen biggelen over haar net geknipte hartjes en was soms minuten achtereen stil. Dan kon ze me ineens aankijken en stellen; “deze slinger maakt dat ze blij doodgaat. Dat kan toch wel… blij doodgaan?” Of; “ik ga aan haar vragen of ik ook een stukje slinger mag, dan hebben we allebei een deel. Kan ik ook nog een beetje aan haar denken als ze er straks niet meer is…”

Het gezin ging nog eenmaal met z’n allen op vakantie, beleefde letterlijk een onvergetelijke tijd. Bij thuiskomst hing de slinger die Jip zo zorgvuldig had samengesteld en gemaakt al in het kamertje van haar zusje. Diverse keren hebben de meiden besproken hoe de slinger gemaakt is, wat ze het mooiste hartje vonden, welke Jip belangrijk vond dat meeging in de kist en welke ze liever zelf zou houden. Na terugkomst heeft de slinger net geen 3 weken meer gehangen… Jip zwaait nog regelmatig naar me; ik zie dan weer die meterslange slinger voor me. De moeder van Jip kwam ik laatst tegen in de stad. Ze vertelde dat de hartjesslinger hoe confronterend ook, ook veel troost geboden heeft en voor de achterblijvers een ketting vormt waardoor zij elkaar konden blijven vinden en verbonden blijven met haar en elkaar.

Heb je behoefte aan meer informatie, een (vrijblijvend & kosteloos) gesprek of wil je meer weten over Xpressief Coachen? Mail dan naar info@xpressiefcoachen.nl of bel/ bericht ons via 085 – 303 3674.