Column – Pieter 14 jaar en zijn grafitti

Pieter is 14 en hij heeft net een groeispurt achter de rug. Dat is te zien, want zijn ledematen ‘zitten’ nog niet echt comfortabel: hij stoot nog wel eens ergens tegenaan en zijn fijne motoriek moet weer even opnieuw worden afgesteld. Hij mag dan slungelig ogen, maar zijn ogen staan pienter en vrolijk. Daarnaast heeft hij een fijn gevormd gezicht, en zou het me niets verbazen als Pieter ooit eens ‘gescout’ wordt. Hij is een flapuit en een enorme lachebek; tegenwoordig kan hij echt bulderen. Een enorme waterval aan lachsalvo’s laat hij dan op de ruimte los, heerlijk. Vandaag is hij voor het laatst.

Want dat lachen? Dat is niet altijd zo geweest…

Pieter kwam bij Xpressief Coachen omdat hij angstig was; eerst durfde hij niet meer naar tennis, toen niet meer vissen met zijn vrienden, toen helemaal niet meer naar vrienden, liever ook niet meer naar school (heeft daar ook om gespijbeld) en toen liefst helemaal niet meer naar buiten. Pieter wilde slapen, muziekluisteren en eindeloos kijken naar de afscheidsfilm van zijn tweelingbroer. Zijn ouders zijn toen op zoek gegaan naar een aanvulling op de cognitieve gedragstherapie. Pieter heeft eerst ongeveer een half jaar cognitieve gedragstherapie gehad om daarna bij Xpressief Coachen te werken aan zijn zelfvertrouwen, zelfbeeld en rouwverwerking.

Nee, Pieter wilde niets uitproberen, nam geen initiatief, kende niets en haalde overal zijn schouders bij/ voor op. Zijn broer was dood en nu moest iedereen maar aan hem bewijzen dat het nog fijn was om te leven; hij had niets nodig, niemand kon hem helpen en zin in perspectief had hij al helemáál niet. Wat had alles nog voor zin?

Twee sessies hield hij monologen, over hoe een onzin het was dat hij hier moest komen, dat er niets te verwerken viel, want hier ging hij nooit over heen komen en zelfvertrouwen was nutteloos; iedereen kon zomaar doodgaan hemzelf inclusief. Met zelfvertrouwen deed dat gegeven alleen maar meer pijn. Zijn broer, Thymen, had ook volgehouden tot het eind dat het wel goed zou komen. Nou, mooi niet dus en ook toekomst is geen vast begrip, zie m’n punt van iedereen kan doodgaan, enzovoort enzovoort enzovoort. Aan het eind van de tweede sessie vroeg ik hem of hij na die monologen steeds opgelucht naar huis ging. Verrast keek hij me aan en stotterde toen iets van: ‘jaja…. M’n hoofd voelt wel veel leger, ja..’ Daarop inhakend vroeg ik hem of we volgende keer iets met onze handen zouden kunnen gaan doen, waardoor er grote kans zou zijn op een nog leger hoofd. “Hmm..”

Toen Pieter voor de derde sessie binnenkwam had ik een groot laken opgespannen. Overal stonden spuitbussen en verf klaar. Ik kreeg een nogal vragende blik van Pieter en gaf als toelichting; doe maar hetzelfde als de voorgaande twee keer, maar nu graag begeleid van verf op dit doek doen. In het begin moest ik hem enkele keren wijzen op de verf en bussen om hem heen. Na 5 minuten was dit niet meer nodig en was Pieter bijna opgehouden met praten en alleen maar in de weer met het laken en de verf: soms heel veel en lang op één plek, dan springend in grote halen over het gehele doek. Een heel enkele keer stopte hij om dan vol buitenadem te bekrachtigen wat hij al gemeld had; “zo STOM dat mensen nog denken aan, aan, aan, de toekomst, de toekomst ja, ha, de toekomst, zo STOMMMM!!!”

Het laken was vol, Pieter zakte neer op z’n stoel en gaapte. Ik vroeg: ‘is je hoofd leeg?’ Pieter: “jup…. Mag dit over twee weken weer?” En zo hebben we “dit” een aantal maanden gedaan. Pieter vulde de eerste paar keren het complete laken met enorm abstracte vormen, halen, strepen enz; heftige kleuren en een wirwar van allerlei alles, zeg maar. Daarna bracht hij steeds meer structuur in zijn ‘laken’, en vertelde hij (naast het getier) eerst mondjesmaat over school, over tenniswedstrijden en dat hij aan het sparen was voor een nieuwe, úberhippe hengel. Totdat Pieter niet meer tierde op zijn verdriet en zichzelf, maar gewoon en gepast mopperde op zijn natuurkundeleraar, zijn moeder en de keffer van de buren (..). In diezelfde tijd maakte ik ook kennis met zijn aanstekelijke lach, de pientere ogen en zijn vrolijke blik.

Heb je vragen, wil je eens verder praten of heb je behoefte aan meer informatie? Neem dan contact met ons op; je kunt bellen (085 – 303 3674) of mailen naar info@xpressiefcoachen.nl.

Bronvermelding afbeelding: website